Diep onder de indruk waren wij bij het horen van het levensverhaal van Mattheus Shamoun, geboren in Irak.
Hij vertelde over zijn kindertijd te midden van oorlogsgeweld:
“Als je ’s ochtends opstond, wist je niet of je het einde van de dag zou halen. Dat was toen gewoon zo.”
Over zijn vlucht uit zijn geboorteland, over de ontberingen – van bittere kou en gebrek aan eten tot een barre voettocht naar Turkije.
Over de aangrijpende keuze wie uiteindelijk naar Nederland mocht en wie noodgedwongen in Turkije moest achterblijven.
Over de hereniging met zijn familie en de opbouw van een nieuw leven in Nederland.
Wat ons vooral raakte, was zijn liefde voor en zijn verlangen om te zorgen voor zijn ouders, broers en zus. Het harde werken om iets moois van zijn leven te maken – en dat is gelukt. Hij is nu de trotse vader van een fijn gezin en heeft hier zijn geluk gevonden.
Zijn boodschap aan ons was duidelijk: waardeer wat we hier hebben. Geen oorlog, geen honger – en zorg voor elkaar.
Hij sloot af met de woorden:
“Wij kunnen niet de hele wereld mooier maken, maar wel het plekje waar wij wonen: onze familie, onze straat, ons dorp – en soms nog een stukje verder…”
Riet van den Hurk
Namens Wij Vrouwen, Lierop